Η συγγραφέας Κατερίνα Κονίτσα Σωπύλη καταφέρνει με τριτοπρόσωπη αφήγηση να μας αποκαλύψει σφαιρικά το σύμπαν των πρωταγωνιστών, κάνοντάς μας να νιώσουμε τις αγωνίες τους, με μια γραφή καλοδουλεμένη, ζωντανή και άμεση, με περιγραφές που κινητοποιούν όλες τις αισθήσεις.
Οι πρωταγωνιστές της ιστορίας παρουσιάζονται σύνθετοι, ο συγγραφέας τούς γνωρίζει σε βάθος γι’ αυτό κι εμείς κατανοούμε τους προβληματισμούς και τα διλήμματα τους, τους συμπαθούμε, τους συμπονάμε.
Παλινδρομεί ανάμεσα στο ονειρικό και το πραγματικό, συνομιλεί με τις επιθυμίες τους και εφορμά προς τον αναγνώστη με διάθεση να τον ταρακουνήσει και να τον ταξιδέψει σε ένα σύμπαν αποκλειστικά δικό της.
Επίσης ένα μυθιστόρημα ξεκινά πάντα με μια ήρεμη εισαγωγή, προχωράει στη δράση και τελειώνει πάντα με έναν ήρεμο τρόπο, αφήνοντας ένα συναίσθημα πληρότητας και σταθερότητας. Η Κατερίνα Κονίτσα Σωπύλη όμως στο βιβλίο της κάνει κάτι πρωτότυπο. Εγκιβωτίζει τον παρελθόντα χρόνο ως ανεξάρτητη αφηγηματική μονάδα και διηγείται το παρελθόν σαν μια αυτοτελή ιστορία που άξαφνα εμφανίζεται στις λευκές σελίδες ενός βιβλίου που χαρίζει η γιαγιά στη μικρή της εγγονή στο παρόν.
Η γραφή της απλή, άμεση και νεανική, χωρίς ωστόσο να γίνεται εύκολη, ούτε για μια στιγμή. Η αφήγησή της δυναμική, γεμάτη εκπλήξεις και ανατροπές που σταδιακά, σου αποκαλύπτουν τα κομμάτια ενός παζλ που όταν ενωθούν, οδηγούν σε μια τρομακτική αποκάλυψη που με τη σειρά της, οδηγεί σε μια εκκωφαντική κορύφωση που σου κλέβει την ανάσα. Και όμως, η συγγραφέας, δεν κάνει μόνο αυτό. Άλλωστε, θα ήταν πολύ εύκολο. Το εντυπωσιακό είναι πως εκεί που πιστεύεις πως ξέρεις την αλήθεια, πως έχεις ξετυλίξει το κουβάρι του μυστηρίου, έρχεται να σε ξαναρίξει κάτω, εκεί που μόλις έχεις σηκωθεί, αποκαλύπτοντάς σου κάτι ακόμα που σε συγκλονίζει και σε ταράζει, κάτι που δεν περίμενες και δεν είδες λεπτό να έρχεται.
Άλλωστε «Πίσω από τα είδωλα κρύβεται το μεγάλο μυστικό του κόσμου».

Οι πρωταγωνιστές είναι δυο παιδιά βασανισμένα από τους προσωπικούς τους δαίμονες που όσο κι αν έχουν προσπαθήσει να θάψουν βαθιά μέσα τους, πρέπει να τους επιτρέψουν να βγουν στην επιφάνεια προκειμένου να τους αντιμετωπίσουν. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να ανακαλύψουν την αλήθεια της ύπαρξής τους και όταν το κάνουν, πρέπει να βρουν τη δύναμη να τους αντιμετωπίσουν και να τους ξεπεράσουν, αλλά όχι να τους ξεχάσουν. Αυτό, είναι κάτι που δεν θα εξυπηρετούσε κανέναν απολύτως σκοπό γιατί οι πληγές του παρελθόντος και τα σημάδια που αυτές αφήνουν, δεν πρέπει να περιμένεις να σβήσουν, αλλά να σου θυμίζουν ποιος ήσουν, τι πέρασες και πως, τελικά, βρήκες την δύναμη να βγεις ζωντανός μέσα από μια κατάσταση που κάποιους άλλους, θα μπορούσε να τους καταστρέψει ανεπανόρθωτα.

Ενα μυθιστόρημα που είναι αδύνατον να μην κλέψει την καρδιά σας.

Κατερίνα Κονίτσα Σωπύλη ΚΡΥΦΕΣ ΑΝΑΣΕΣ Εκδόσεις Οστρια