ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ
Δωμάτιο 104
Εκδόσεις Ανώνυμο

 

Ενας νέος πολλά υποσχόμενος συγγραφέας.

Ορισμένα βιβλία καταφέρνουν να σε κερδίσουν με την απλότητα και την αμεσότητα του λόγου τους, αποδεικνύοντας περίτρανα πως δεν χρειάζεται να φλυαρείς, παρά μονάχα να στοχεύεις στο ν’ αποτυπώσεις την αλήθεια των πραγμάτων και των ανθρώπων.

Μέσα από το βιβλίο του αυτό, ο συγγραφέας Δημήτρης Αλεξόπουλος μάς παρουσιάζει μια πραγματική ερωτική ιστορία, του Πάρη και της Μαρίνας. Τα γεγονότα που σημαδεύουν την καθημερινότητά της και που καθορίζουν την πορεία της ζωής της, πολλά και διάφορα, ίσως ακραία και παράλογα ορισμένες φορές, αλλά μήπως ακραία και παράλογη δεν γίνεται πολύ συχνά ακόμα και η ίδια η ζωή μας; Καταστάσεις πιεστικές που όμως καταφέρνουν και είναι διασκεδαστικές την ίδια στιγμή, ενώ ένας άκριτος ρεαλισμός πηγάζει μέσα από τα πιο παρανοϊκά σενάρια αποτυπώνοντας συμβάντα που ναι, όσο κι αν δεν το πιστεύουμε σε πρώτο επίπεδο, θα μπορούσαν να συμβούν στον καθέναν από εμάς.

Μέσα από τις σελίδες του, δίνει μαθήματα ζωής και αλήθειας με φόντο το παράλογο που βοηθάει στο να ελαφρύνει λίγο το κλίμα εκεί που θα μπορούσε να γίνει αποπνικτικό, καταστρέφοντας την θετική διάθεση που χαρακτηρίζει το ανάγνωσμα στο σύνολό του. Η ροή της αφήγησης είναι έντονη, γρήγορη, πλούσια, ίσως λίγο παραπάνω φρενήρης απ’ όσο θα έπρεπε, στα σημεία, αλλά γεμάτη ζωντάνια, πάθος και πλημμυρισμένη από συναισθήματα και μοναδικές εικόνες, που ο συγγραφέας αποτυπώνει με την πένα του στο χαρτί και τις ζωντανεύει μαγικά μπροστά στα μάτια μας. Μια ιστορία για τη ζωή, τους ανθρώπους, την αγάπη, τον έρωτα, τα όρια ανάμεσα στον ρεαλισμό και τον παραλογισμό.

Με φόντο την μαγευτική Σαντορίνη ο αναγώστης παρακολουθεί μια σειρά γεγονότων που φωτίζουν τη ψυχοσύνθεση των ηρώων, ένα μωσαϊκό ανθρώπινων δραστηριοτήτων που προσδοκούν στη βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης ψυχής και αντίδρασης. Οι ήρωες που επιλέγει ο συγγραφέας Δημήτρης Αλεξόπουλος είναι όλοι άνθρωποι που πάσχουν. Από έλλειψη αγάπης, ανεκπλήρωτους έρωτες, ανομολόγητα πάθη, λάθη και κρυμμένα μυστικά.

Παρόλο την σκληρότητα, την τραχύτητα και πολλές φορές την πικρία των στιγμών και των συμβάντων, μέσα από την αφήγησή του ξεπηδά μία γλυκιά νοσταλγία για τα αγνά χρόνια, τα χρόνια αυτά τα τρυφερά που πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Με γλώσσα απλή και κατανοητή, με τρυφερότητα και βαθιά ευαισθησία, ο συγγραφέας Δημήτρης Αλεξόπουλος χτίζει μοναδικά ψυχογραφήματα, αποτυπώνοντάς τα στο χαρτί με τρόπο αληθινό και ειλικρινή που είναι αδύνατον να μην σε συγκινήσει.

Υπάρχει μια ισχυρή μυστικιστική δύναμη σ’ αυτά τα βιβλίο,  ειδικότερα στη φωτεινή κεντρική απεικόνιση και τόσο περισσότερο μυστικιστική όσο γίνεται πιο λαμπερή και πιο αφαιρετική.

Η ενστικτώδης γλώσσα του συγγραφέα Δημήτρη Αλεξόπουλου,  έχει δημιουργήσει και διατηρήσει μια ποιότητα αυθόρμητης έμπνευσης. Έχει διαφυλάξει μέσα ένα θετικό και ασφαλές συγγραφικό ένστικτο, που βεβαιώνει μια δυνατή θέληση, μια αγνή συγγραφική ψυχή, ένα καθάριο πνεύμα.

Χρώματα και σχήματα  μυρωδιές και αρώματα που αγγίζουν τα μύχια της ψυχής μας.

Αν και το διάβασα πανω απο 4 φορές κάθε φορά ανακάλυπτα καινούργια στοιχεία.
Ενα βιβλίο που δύσκολα μπορεί να αντιγραφεί.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ